فى جنينة سيدى
سمعت...
شتلة تصقع
لى الوراها
دى الارض..
ولابد...
ترجع
للتعب فوقا
ورعاها
غيمه...
والنيل موجو
لاها
والعطش شقق شفاها
والشمش
طبقت ضحاها
الخليقه
لقت الاها
نار....
عقاب انسان
مكسر...
فوق تكيات متاهة
وضو من الله....
رهاب...
مكتف
فى وتيد الليل
معاها
بين ربوع حضره
وخلاها
فشقت للناس
رؤاها
وقالوا ....
جنت....
وموبراها
ونورا
زادت فوق شقاها
وصدت الايام ....
تحش
تبنى لى عصفوره
عش
فى السواقى تشوف عزاها
لما شوقه يسوى
اش
تملا...
تزرع
ترعى...
تقرع
للنهار فى الليل
تحش
عرفت الشقا
والشقاوة
الا...
ماعرفت
تغش؟؟؟؟